و حتی در حریم ما . . .

تو هم مومن نبودی

مشق دموکراسی ؛ از افغانستان تا ترکیه

آیا راه ابریشم شباهتی به راه دموکراسی دارد؟                                    

در افغانستان حامد کرزی برگزاری انتخابات مجدد را پذیرفت و در ترکیه مبارزان مسلح کرد موسوم به " پ . ک . ک " سلاح های خود را بر زمین نهادند .
دو بازوی شمالی کشور ما ، روزهایی تاریخی را سپری می کنند ، روزهای امیدوار کننده ای که دلهره ها و سرخورده گی های ملی را تا حدود زیادی در این دو کشور تسلی می دهد .
در ترکیه مبارزان کرد ، تحت فرماندهی رهبر شناخته شده خود ، عبدالله اوجالان " آپو" که روزگاری به نقطه ثقل بحران ترکیه و عراق تبدیل شده بودند ، با شعار " بازگشت به خانه برای صلح " ، از کوه ها و زندگی دشوار چریکی ، راهی شهرها و زادگاه های خود شدندتا قدم در راهی نهاده باشند که سرانجام به تحقق و تحکیم مبانی دموکراسی منجر می شود .
و در آن سو در افغانستان ، در شرایطی که بحران امنیت بسیاری از بخش های کشور را فراگرفته است و افکار عمومی در هاله ای از تردید و چندگانگی شناختی *ناپیداست، به عبارت بهتر در شرایطی که دم زدن از هرگونه موضع گیری سیاسی و مذهبی فی نفسه خطرناک است ، رییس دولت به خواست ملت اش تن می دهد و در حالیکه شایبه تقلب گسترده از سوی نامزدش نیز وجود دارد برگزاری دور دوم انتخابات رییس جمهوری را قبول می کند .
گرچه با توجه به اوضاع عمومی  افغانستان پیش بینی های امیدوارکننده نسبت به دور دوم انتخابات دور از ذهن می نماید اما در هر حال همین تصمیم ، نقطه عطف مهمی در تاریخ سیاسی آن کشور است تا جنبش دموکراتیک افغانستان ، بی بهره از تکاپوی خویش به خانه بازنگشته باشد .
آری در دو گوشه شمالی ایران ، جهان شاهد اتفاق های تاریخی بزرگی است .
دولت ها با رقبا و حتی مخافان خود از در صلح و آشتی سخن می گویند . با دوستان مروت دارند و با دشمنان مدارا. گرچه هنوز موانعی بسیار بر سر راه دموکراسی در این دو منطقه وجود دارد و هرگز نمی توان بحران طالبان و القاعده و . . . را در افغانستان و بحران سیاست خارجی این روزهای ترکیه را نادیده گرفت اما قابل انکار نیست که دستگاه دولتی این کشورها از پس درس های اولیه دموکراسی با سربلندی بیرون امده اند .
روزگاری ارتش ترکیه در سپهر سیاسی این کشور و در بازتاب های رسانه ای آن عنصری همیشه در صحنه بود و در افغانستان اصولا دولت سایه ارتش بشمار می رفت به گونه ای گکه با توجه به جنگ های داخلی ، مدیریت کشور عملا در دست نیروهای مسلح بود . اما در طی چند مدت اخیر گویا سکه به آن رو شده است . سیستم دیپلماسی دو کشور چهره قدرتمندی از خود نشان داده ، سران منتخب آنها چرخش رسانه ای خبرها را به سوی خود تغییر داده اند .
ساید هم از این رو باشد که محور تنش های مربوط به طالبان آرام آرام در حال خروج از بخش های مرکزی افغانستان و حرکت به سمت کرانه هاست.
این یک اصل مهم سیاست است که " هرگاه روزنه های قانونی برای اصلاح مسدود شوند ، راه برای گریز های غیر قانونی باز می شود"و انگار در افغانستان این روزنه ها در حال بازگشایی اند که دست کم در خبرهای چند روز اخیر کمتر از انفجارها و انتحاری ها در این منطقه شنیده ایم .
چیزی که متاسفانه دامنگیر بخش های جنوب شرقی و شمال غربی ایران ما شده است و بازهم متاسفانه موجبات دلسردی ملی را از جنبش های دموکراتیک و اصلاحی فراهم می آورد .

  
نویسنده : شایان ربیعی ; ساعت ۱٠:٠۱ ‎ب.ظ روز چهارشنبه ٢٩ مهر ۱۳۸۸